Tuesday, June 9, 2015

ജൂണ്‍ എട്ട്

 
അമ്മമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ അമ്മ പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു ചിറകടി ശബ്ദമുയരും.ഒരു പക്ഷി നിണമണിഞ്ഞ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും കുതറി ചിറകുകള്‍ ആഞ്ഞു വീശി മുകളിലേക്ക് പറന്നു പോകുന്നു .രണ്ടു വയസ്സുകാരന്റെ ഓര്‍മ്മയുടെ കൊട്ടകയില്‍ നിറക്കപെടാത്തവ അമ്മയുടെ വാക്കുകളിലെ നൊമ്പരങ്ങളില്‍ വന്നു നിറയും .
എനിക്ക് എന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടാകാറില്ല .
ഞാന്‍ അമ്മമ്മയെ കാണാറുണ്ട് .എവിടെ വച്ചാണ് ? 
ചോദ്യങ്ങള്‍ ബാക്കി വെയ്ക്കാനെ നിവൃത്തിയുള്ളൂ...

ഇന്നാണ് അമ്മമ്മ ഉടല്‍ പിരിഞ്ഞ് പറന്നു പോയത് .

ഈയടുത്ത് ഞാന്‍ അമ്മയോട് ചോദിക്കുകയുണ്ടായി എന്നാണു അമ്മമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മ ദിവസമെന്ന് 

ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തില്‍ ആ ദിവസത്തെ അമ്മ ഓര്‍ത്തുകാണണം .!!

“.വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നത് എട്ടാം തീയ്യതിയാണ് ”

ചിലപ്പോള്‍ രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പേ മരണം ആത്മാവിനെ കട്ടെടുത്തു പോയിട്ടുണ്ടാകാം .

എന്റെ മനസ്സില്‍ നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു.

ജീപ്പ് അപകടം ആയിരുന്നു .

എപ്പോഴായിരിക്കണം ഞാന്‍ ആദ്യമായി ആ വാര്‍ത്ത കേട്ടത് ?

ആദ്യമായി എപ്പോഴായിരിക്കണം അമ്മമ്മയെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക .?

എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ശരിയായ വഴിയിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ആനേകം തവണ അമ്മമ്മയുടെ നിശ്ചല ശരീരവും വഹിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്ന ആംബുലന്‍സിനെ ഞാന്‍ കണ്ടുകാണും .

അമ്മമ്മയുടെ കൂടെ അന്ന് മറ്റൊരു സ്ത്രീ കൂടി .............................

എനിക്കവരുടെ പേര് ഓര്‍ത്തെടുക്കുവാന്‍ കഴിയാറില്ല .എന്റെ കണ്ണില്‍ മുഴുവന്‍ അമ്മമ്മയുടെ മുഖമായിരിക്കും കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ...

ഈയടുത്ത് അവിചാരിതമായി ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ വച്ച് ഒരാളെ പരിചയപെടുകയുണ്ടായി.പരിചയപ്പെടുന്നതിനും മുന്‍പേ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.ഒടുവിലാണ് പേരും നാടുമൊക്കെ ചോദിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞത്.

‘സന്ദീപ്‌’

സംസാരത്തിനിടയില്‍ അകന്ന ബന്ധമേന്തോ മനസ്സില്‍ തോന്നിയപ്പോള്‍ വിശദമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .ബന്ധങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ പറയുകയുണ്ടായി .

“എന്റെ അമ്മമ്മ മരിച്ചയന്ന് ആ വീട്ടിലെ ഒരാള്‍കൂടി ..അവരുടെ ? “

മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു 

“എന്റെ അമ്മയാണ്”

വാചാലമായിരുന്ന എന്റെ സംസാരങ്ങള്‍ പൊടുന്നേനെ നിലച്ചു .അമ്മയുടെ സംസാരങ്ങളുടെ കഥയോര്‍മ്മകളിലൂടെ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തില്‍ ഞാന്‍ പാഞ്ഞുപോയി .വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു.സന്ദീപ്‌ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

തടിച്ച കണ്ണടകള്‍ക്കുള്ളിലെ സന്ദീപിന്റെ കണ്ണിനെ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ നോക്കുകയുണ്ടായി.എന്റെ എതിര്‍വശത്തെ ജനല്‍കാഴ്ചകളെ മാത്രമാണ് എനിക്ക് കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞത് .
ഞാന്‍ ചോദിക്കുകയുണ്ടായി .

“ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് വിഷമമുണ്ടാക്കിയോ ? “

അവന്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു .

“ഹേയ് ഇല്ല എനിക്ക് ഒരു വയസ്സ് ആയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .”

എനിക്ക് പിന്നീടൊന്നും പറയുവാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അവനും 

ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഒരുമിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി.

ഞാന്‍ അവനു പോകേണ്ട സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം ഇടയിക്ക്ടെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .എനിക്ക് വഴി തെറ്റികൊണ്ടേയിരുന്നു .സന്ദീപ്‌ ഫെസ്ബുക്കില്‍ ഫ്രെണ്ട് റിക്വെസ്റ്റ് അയക്കാന്‍ എന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ .

എന്റെ ഉള്ളില്‍ ദുഃഖം ഉറഞ്ഞുകൂടി.

“ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും വിളിക്കണം “

സന്ദീപ്‌ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .

“ഉറപ്പായിട്ടും”  എനിക്ക് മറുപടി കിട്ടി .

സന്ദീപിനെ ഇറക്കി ഞാന്‍ വണ്ടിയുമായി കുറച്ചു മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം റോഡിനു  അരികിലായി നിര്‍ത്തി .മുഖം കഴുകി യാത്ര തുടര്‍ന്നു.റേഡിയോയില്‍ പാട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു .ഞാന്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തു

Sunday, February 8, 2015

പ്രണയ മന്ദാരം ...

സിമന്റ് തേയ്ക്കാത്ത ക്ലാസ് റൂമിന്റെ ജാലകത്തിന്റെ വിടവിലൂടെ നോക്കിയാല്‍ തളിര്‍ത്തു നില്‍ക്കുന്ന മഞ്ഞ മന്ദാരത്തെ കാണാം .കാടുപിടിച്ച് കിടക്കുന്ന പറമ്പിനുമപ്പുറത്താണ് റോഡ്‌ .നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡിലേക്ക് ക്ലാസ് റൂമിന്റെ ജാലകത്തിലൂടെ കാണുന്ന പച്ചപ്പുകള്‍ ചവിട്ടി മെതിച്ച് ഓടിപോകുകയെന്നത് മടുക്കാത്തൊരു പ്രക്രിയയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് .
ക്ലാസ്സുകള്‍ പാതിവഴിയില്‍ നിര്‍ത്തി ഗുരുക്കന്മാരുടെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ചു “കുരുത്തകേട് “ കാണിക്കുക രസമുള്ള ശീലമാണ് അവന് .എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു ഇടയ്ക്കൊക്കെ കള്ളങ്ങള്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുമ്പോള്‍ പിടിക്കപെടില്ലായെന്ന ബോധം ഞരമ്പുകളിലൂടെ ഒഴുകി നടക്കുമ്പോള്‍ ഒരിക്കലും പേടിയുണ്ടാകില്ല .ഓരോ ഓട്ടത്തിലും പേടി മാറികൊണ്ട് വന്നു .അന്ന് എനിക്കൊരു പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു .അവന്‍ പ്രണയിക്കാന്‍ താല്പര്യമില്ലാത്തവന്‍ .
ഞാന്‍ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി ജീവിച്ചു മരിക്കാന്‍ ജനിച്ചവന്‍.അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ അന്നവിടെ പോയിരുന്നത് .ബസ്സുകളില്‍ ,നിരത്തുകളില്‍ ,ക്ലാസ് മുറിയില്‍ നിരന്തരം എന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവളെയും അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നെയും നോക്കികൊണ്ടിരിന്നു .
എന്റെ കണ്ണുകള്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ ബഞ്ചിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്നത് കാലങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷമാണ് അവനറിഞ്ഞത് .പക്ഷെ എങ്കിലും ഞാന്‍ എന്റെ പ്രണയത്തെ പ്രണയിനിയോട് വെളിപ്പെടുത്തുന്നതിനു മുന്‍പേ അവനോടു പറയുകയുണ്ടായി .
ഏതാണ് കുട്ടി ? അവന്‍ ചോദ്യങ്ങള്‍ തുടങ്ങി
സേതു രാമയ്യര്‍ സി ബി ഐ സിനിമ ഞങ്ങള്‍ ഒരുമിചിരുന്നാണ് കണ്ടത് .
ആഹ! അപ്പൊ എന്റെ നോട്ടങ്ങള്‍ നീളുന്നത് അറിയുന്നെ ഇല്ല .
“പറയില്ല .വേണേല്‍ കണ്ടു പിടിച്ചോ “
അവന്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പോലെ കെഞ്ചി ഒടുവില്‍ കെറുവിച്ചു .അവനെ വട്ടം കറയ്ക്കുകയെന്ന രസ ചരട് പൊട്ടിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായില്ല .ഒടുവില്‍ ചോദിച്ചു ചോദിച്ചു തളര്‍ന്നു തളര്‍ന്ന് പാവം .
ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ ദയ കാട്ടാന്‍ തയ്യാറായി .പേരിന്റെ ആദ്യത്തെ അക്ഷരം പറയാം .അവന്റെ കണ്ണുകളില്‍ തിളക്കം .
“പറ പറ ആളെ ഞാന്‍ കണ്ടുപിടിക്കും .”
“എന്നാല്‍ ഏമാന്‍ കണ്ടുപിടിച്ചാട്ട് “
ഞാന്‍ ആദ്യാക്ഷരം പറഞ്ഞു .അവന്റെ മുഖം ഗ്രീഷ്മത്തിലെ മരങ്ങള്‍ പോലെ വാടികരിഞ്ഞ് .......
“എന്ത് പറ്റിയെടാ “
“അവള്‍ക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണോ “
“പിന്നല്ലാതെ “ ഞാന്‍ ആത്മ വിശ്വാസത്തിന്റെ കൊടുമുടിയില്‍ .
നീ മുഴുവന്‍ പേരും പറ .
ഞാന്‍ മുഴുവന്‍ പേരും പറഞ്ഞു .
അവന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞ സൂര്യനെ പോലെ ..
അവന്‍ അവന്റെ സത്യങ്ങള്‍ എന്നോട് പറയുകയായിരുന്നു .
“അളിയാ ആരോടും പറഞ്ഞേക്കരുത് .നീ പറഞ്ഞ അക്ഷരം തുടങ്ങുന്ന ലതില്റെ ലപ്പുറത്തെ (സലിം കുമാറിന് കടപ്പാട് ) പെണ്ണുമായി ഞാന്‍ ഒരു വര്‍ഷമായി .....
ഞാന്‍ ഒരു കുപ്പി വെള്ളം കുടിച്ചു മിണ്ടാതെയിരുന്നു ..
അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മഞ്ഞ മന്ദാരം ചവിട്ടി മെതിക്കപെടാത്ത ഇപ്പോഴും പൂത്തു നില്‍ക്കുകയാണ് .അതങ്ങനെ അനസ്യൂതം തുടരട്ടെ .പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്‌ .എന്റെത് അന്ന് തന്നെ വാടികരിഞ്ഞു പോയിരുന്നു .