Tuesday, June 9, 2015

ജൂണ്‍ എട്ട്

 
അമ്മമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ അമ്മ പങ്കുവെയ്ക്കുമ്പോള്‍ എന്റെയുള്ളില്‍ ഒരു ചിറകടി ശബ്ദമുയരും.ഒരു പക്ഷി നിണമണിഞ്ഞ ഭൂമിയില്‍ നിന്നും കുതറി ചിറകുകള്‍ ആഞ്ഞു വീശി മുകളിലേക്ക് പറന്നു പോകുന്നു .രണ്ടു വയസ്സുകാരന്റെ ഓര്‍മ്മയുടെ കൊട്ടകയില്‍ നിറക്കപെടാത്തവ അമ്മയുടെ വാക്കുകളിലെ നൊമ്പരങ്ങളില്‍ വന്നു നിറയും .
എനിക്ക് എന്നെ ഓര്‍മ്മയുണ്ടാകാറില്ല .
ഞാന്‍ അമ്മമ്മയെ കാണാറുണ്ട് .എവിടെ വച്ചാണ് ? 
ചോദ്യങ്ങള്‍ ബാക്കി വെയ്ക്കാനെ നിവൃത്തിയുള്ളൂ...

ഇന്നാണ് അമ്മമ്മ ഉടല്‍ പിരിഞ്ഞ് പറന്നു പോയത് .

ഈയടുത്ത് ഞാന്‍ അമ്മയോട് ചോദിക്കുകയുണ്ടായി എന്നാണു അമ്മമ്മയുടെ ഓര്‍മ്മ ദിവസമെന്ന് 

ഒരൊറ്റ ചോദ്യത്തില്‍ ആ ദിവസത്തെ അമ്മ ഓര്‍ത്തുകാണണം .!!

“.വീട്ടില്‍ കൊണ്ടുവന്നത് എട്ടാം തീയ്യതിയാണ് ”

ചിലപ്പോള്‍ രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പേ മരണം ആത്മാവിനെ കട്ടെടുത്തു പോയിട്ടുണ്ടാകാം .

എന്റെ മനസ്സില്‍ നിസ്സഹായരായ മനുഷ്യരുടെ മുഖങ്ങള്‍ തെളിഞ്ഞു.

ജീപ്പ് അപകടം ആയിരുന്നു .

എപ്പോഴായിരിക്കണം ഞാന്‍ ആദ്യമായി ആ വാര്‍ത്ത കേട്ടത് ?

ആദ്യമായി എപ്പോഴായിരിക്കണം അമ്മമ്മയെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക .?

എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ശരിയായ വഴിയിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ കഴിഞ്ഞ ഇരുപത്തിയാറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ആനേകം തവണ അമ്മമ്മയുടെ നിശ്ചല ശരീരവും വഹിച്ചു കൊണ്ടു വരുന്ന ആംബുലന്‍സിനെ ഞാന്‍ കണ്ടുകാണും .

അമ്മമ്മയുടെ കൂടെ അന്ന് മറ്റൊരു സ്ത്രീ കൂടി .............................

എനിക്കവരുടെ പേര് ഓര്‍ത്തെടുക്കുവാന്‍ കഴിയാറില്ല .എന്റെ കണ്ണില്‍ മുഴുവന്‍ അമ്മമ്മയുടെ മുഖമായിരിക്കും കഥകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ...

ഈയടുത്ത് അവിചാരിതമായി ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ വച്ച് ഒരാളെ പരിചയപെടുകയുണ്ടായി.പരിചയപ്പെടുന്നതിനും മുന്‍പേ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു.ഒടുവിലാണ് പേരും നാടുമൊക്കെ ചോദിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞത്.

‘സന്ദീപ്‌’

സംസാരത്തിനിടയില്‍ അകന്ന ബന്ധമേന്തോ മനസ്സില്‍ തോന്നിയപ്പോള്‍ വിശദമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .ബന്ധങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ പറയുകയുണ്ടായി .

“എന്റെ അമ്മമ്മ മരിച്ചയന്ന് ആ വീട്ടിലെ ഒരാള്‍കൂടി ..അവരുടെ ? “

മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു 

“എന്റെ അമ്മയാണ്”

വാചാലമായിരുന്ന എന്റെ സംസാരങ്ങള്‍ പൊടുന്നേനെ നിലച്ചു .അമ്മയുടെ സംസാരങ്ങളുടെ കഥയോര്‍മ്മകളിലൂടെ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തില്‍ ഞാന്‍ പാഞ്ഞുപോയി .വാക്കുകള്‍ മുറിഞ്ഞു.സന്ദീപ്‌ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

തടിച്ച കണ്ണടകള്‍ക്കുള്ളിലെ സന്ദീപിന്റെ കണ്ണിനെ ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ നോക്കുകയുണ്ടായി.എന്റെ എതിര്‍വശത്തെ ജനല്‍കാഴ്ചകളെ മാത്രമാണ് എനിക്ക് കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞത് .
ഞാന്‍ ചോദിക്കുകയുണ്ടായി .

“ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന്‍ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത് വിഷമമുണ്ടാക്കിയോ ? “

അവന്‍ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു .

“ഹേയ് ഇല്ല എനിക്ക് ഒരു വയസ്സ് ആയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ .”

എനിക്ക് പിന്നീടൊന്നും പറയുവാന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അവനും 

ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഒരുമിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി.

ഞാന്‍ അവനു പോകേണ്ട സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം ഇടയിക്ക്ടെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .എനിക്ക് വഴി തെറ്റികൊണ്ടേയിരുന്നു .സന്ദീപ്‌ ഫെസ്ബുക്കില്‍ ഫ്രെണ്ട് റിക്വെസ്റ്റ് അയക്കാന്‍ എന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ .

എന്റെ ഉള്ളില്‍ ദുഃഖം ഉറഞ്ഞുകൂടി.

“ഇടയ്ക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും വിളിക്കണം “

സന്ദീപ്‌ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു .

“ഉറപ്പായിട്ടും”  എനിക്ക് മറുപടി കിട്ടി .

സന്ദീപിനെ ഇറക്കി ഞാന്‍ വണ്ടിയുമായി കുറച്ചു മുന്നോട്ട് പോയ ശേഷം റോഡിനു  അരികിലായി നിര്‍ത്തി .മുഖം കഴുകി യാത്ര തുടര്‍ന്നു.റേഡിയോയില്‍ പാട്ടുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു .ഞാന്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തു